WO-MAN

waarin Dionne en Ritzah de man in zichzelf leren te accepteren

 

Ritzah Statia en Dionne Verwey hebben last van gender-stress. Ze weten niet hoe ze zich als vrouw moeten gedragen, want diep in hun binnenste sluimert een ontembare mannelijke kracht. Dat schept de nodige verwarring over rolpatronen. Want wie moet er nu de vuilniszakken buiten zetten? Wie is de jager en wie isde prooi? In deze hilarische en ontroerende voorstelling gaan Dionne en Ritzah op zoek naar het evenwicht tussen mannelijkheid en vrouwelijkheid.En zij ontdekken een nieuwe versie van zichzelf. The best of both worlds? Dat blijkt anders uit te pakken.

 

Concept en regie: Ingrid Kuijpers Spel: Dionne Verwey en Ritzah Statia Assistent regie: Jansje Meijman en Kiki Jaski Geluidscompositie: Cesi Nolten Kostuums: Ilona Overweg Decor: Mirja Bons Lichtontwerp: Desirée van Gelderen Productie: Elise de Fooij Techniek: Daan Kapteijn en Ilona Brink

 

WO-MAN is mede mogelijk gemaakt met financiële bijdragen van

 

PBC05-FONLogo-Antistof-Fonds-154px-breed-v1 logo_liggend

WO-MAN

“In WO-MAN worden de grenzen en clichés rondom mannelijk en vrouwelijk gedrag nauwkeurig onderzocht en zonder enige terughoudendheid uitgebeeld. Dat levert zeer intens toneel op.” (De Kanttekening)

 

“Absurdistische ‘natuurdocumentaire’ met gigantische uitvergrotingen en vervreemdende bewegingssequenties.” (Theaterkrant)

 

In theater Cultura te Ede speelde WO-MAN op Coming Out Day en ter gelegenheid daarvan organiseerde het theater een klein festival. De voorstelling werd door veel jongeren bezocht die (mede vanwege hun religieuze achtergrond) worstelen met hun geaardheid. Enkele reacties:

 

“Een heftige gender-rollercoaster ride”

 

“Je mag zijn wie je bent zonder alle verwachtingen van jezelf en de buitenwereld”

 

“Op een geven moment leken Ritzah en Dionne hun gender-touwtjes zelf in handen te willen nemen, net zoals de platwormen. Het was een soort innerlijke strijd, waarbij allerlei gevoelens tot uiting kwamen. Geslachtsexorcisme. Of noem het voor mijn part een genderuitbarsting. Als je jezelf maar compleet laat gaan. Net zolang, totdat alle laagjes van je ‘gemaakte’ zelf van je afvallen. Dan ben je ‘naakt’, net zoals Ritzah en Dionne aan het einde van de voorstelling waren. Tegen die tijd zijn alle stereotyperingen van je afgespoeld en ben je verschrikt uit alle sekse-hokjes gesprongen. Daarna kan je ervoor kiezen om als een nieuw soort mens door het leven te gaan: als iemand die in alle vrijheid durft te zijn wie die is.”