flyer contact

CONTACT

In een ruimte die in de verte doet denken aan een Chinees restaurant worden vier ongelukkig getrouwde echtparen verwelkomd door een exotische dame en een pianist in judopak. Wat volgt is een veelbewogen avond waarin zij op zoek gaan naar de bron van de liefde. Daarbij stuiten zij op grenzen, maar ook op onverwachte diepe gronden. Inspiratie voor CONTACT was een BBC-documentaire over ‘swingers’, stellen die feestjes organiseren ten behoeve van de seksuele partnerruil. Maar waar deze parensessies toch niet veel meer zijn dan een soort vrijblijvende hobbyclub, is CONTACT een plek waar confrontaties niet kunnen uitblijven. De menselijke behoefte tot ‘oplossen in elkaar’ wordt er in al zijn variaties ontleed, en soms met pijnlijke afloop.

 

CONTACT was bij uitstek een voorstelling over lichamen. Over hunkerende lichamen, over verkrampte lichamen en over verwaarloosde lichamen. En over lichamen die er af en toe in slagen elkaar deelgenoot te maken van kortdurend en breekbaar geluk. De werkwijze van Golden Palace sloot zo nauw bij dit onderwerp aan, dat spel en werkelijkheid dicht bij elkaar lagen. Nog meer dan bij eerdere producties was de kwetsbaarheid van de spelers de inzet van de voorstelling. Alsof er toevallige voorbijgangers per ongeluk op het podium zijn terechtgekomen.

 

CONTACT werd gespeeld door Julia van de Graaff, Trudie Lute, Gijs Naber, Michiel Nooter, Rense Royaards, Shertise Solano, Floris van Tilburg, Esther Eva Verkaaik, Mara van Vlijmen en Kees van Zantwijk.

CONTACT

“De overgang van verkramptheid naar zelfbevrijding is krankzinnig en toch hartverscheurend. Hier zijn acteurs aan het werk die zich over durven geven. Maar steeds met discipline” (NRC Handelsblad).

 

“De droefenis van Golden Palace voorstellingen is weliswaar peilloos, maar gelukkig ook altijd kortstondig. Als huilende kleuters die met een ijslolly snel zijn af te leiden of op te beuren, spelen de Golden Palace-volwassenen hun spel met de vergeefsheid van het leven. In onverdroten vastberadenheid, waar niet om valt te schuddebuiken, maar wel om in je knuistje te grinniken” (Trouw).